Het overwegend jeugdige publiek in De Meerpaal draagt hem op handen. Najib Amhali is binnen. Alles wat hij zegt, wordt met gelach en applaus ontvangen. Extra respons krijgt hij bij de grappen over Marokkanen, Turken en Surinamers. En Amhali sleept veel meer nationaliteiten voor het voetlicht. De cabaretier met Marokkaanse wortels maakt bij vlagen een theatrale 'Groeten uit de Rimboe'. Zijn reiservaringen vormen een mooie kapstok. Amhali is een lekkere verteller, drumt zeer verdienstelijk, werkt met aanstekelijke imitaties en doet veilige spelletjes zoals Raad een Track.

Het toneeldoek bestaat uit een fris groen Hollands landschap met molentjes en aan weerszijden twee omvallende torens. Amhali bouwt aan een verantwoorde brug tussen moslimfundamentalisten en onze westerse samenleving. "Ik kreeg een oproep van de Jihad maar ik kon niet. Ik moest zaalvoetballen." Moeiteloos switcht hij van perspectief. Amhali is insider en outsider tegelijk. Hij opereert behoedzaam en speelt liever op de lach dan dat hij verontrust. Als theatermaker met grotendeels blank publiek moet hij voortdurend balanceren; de rol van Marokkaanse Nederlander blijft ook zijn geval kwetsbaar. Amhali speelt steeds naar het midden en gaat koste wat kost voor gelijkspel.Zijn nieuwste programma Zorg Dat Je Erbij Komt is aanvankelijk te vrijblijvend, maar tegen het eind maakt hij een duidelijk statement. Hij ensceneert zijn eigen dood op straat. "k wil geen 72 maagden, doe mij maar 72 hoeren".

Tegelijkertijd plaatst hij kritische kanttekeningen bij de Nederlandse mentaliteit.

De cabaretier prikkelt, maar wil ons bovenal 'pleasen'. Dit laatste gaat soms ten koste van de scherpte en spanning. Deze poldermodel-aanpak bepaalt echter wel zijn enorme populariteit.