Interview met Najib Amhali in De Stoep te Spijkenisse
d.d. 18 februari 2005 ten behoeve van Ziekenomroep S.R.I.

Najib, je staat vanavond voor de tweede keer in ons tijdelijke nieuwe theater “De Stoep”. Je hebt hier gisteren voor het eerst gestaan. Wat vind je van dit tijdelijke theater?
Dit tijdelijke theater, het is heel raar, ziet er tijdelijk uit aan de buitenkant, maar als je eenmaal in de zaal zit en ik sta op het podium dan lijkt het helemaal niet op een tijdelijk theater en is het gewoon een theater in Spijkenisse.

Wist je van tevoren dat dit theater een tijdelijke oplossing is?
Ja, dat was me wel verteld. Ik heb hier wel goed contact met de technische jongens omdat het één van de leukste technici zijn van Nederland (slijm, slijm!!). Nee, dat is echt zo. Het zijn hele leuke jongens! Dus ze hielden me wel op de hoogte en ze hadden me verteld dat het een tijdelijk ‘iets’ was, een soort van ‘keet’ ofzo, maar ik had iets héél anders in gedachten. Ik dacht: “Oeh dat zal wel koud zijn.” Maar het ziet er gewoon heel goed uit. Het kost volgens mij maar EUR 1,9 miljoen en ik dacht bij mezelf: “Nou, als ik een beetje doorspaar dan koop ik er zelf één en dan kan ik overal met m’n eigen theater gaan staan!”

Stel dat je inderdaad zelf zo’n theater zou hebben, waar zou je hem dan neerzetten?
Het mooie ervan is dat je dat theater steeds kunt afbreken en opbouwen, dus ik zou hem het liefst gewoon midden in een stad zetten, waar iedereen voorbij komt. Jongeren, ouderen, gewoon iedereen die een beetje in de stad loopt te slenteren of boodschappen loopt te doen of er werkt. Zodat je een heel gevarieerd publiek binnenkrijgt.

Heb je nu ook een gevarieerd publiek?
Jawel, er komen steeds meer verschillende soorten mensen van jong tot oud naar me kijken. Je merkt alleen wel dat abonnementhouders altijd voorrang hebben op de kaartjes en die pikken dan natuurlijk de allerleukste voorstellingen eruit en dus ook die van die Najib Amhali (lacht).

Je bent met je huidige show ‘Most Wanted’ ook naar België geweest, maar uit berichten in het gastenboek op je site blijkt dat veel mensen daar je graag weer een keer in België willen verwelkomen. Zit er dat er nog wel in voor de mensen daar?
Amai zeg, ik zal snel eens kijken in mijn planning. Nee, België absoluut! Ik beloof vanaf nu dat ik zeker ook naar België kom.

Je staat nu dus in het theater met ‘Most Wanted’. Je vierde show na ‘Vol=Vol’, ‘Veni Vidi Vici’ en ‘Freefight’. Kun je in het kort, zonder al te veel te verklappen, zeggen waar ‘Most Wanted’ over gaat?
Eh, nou moet ik even denken. Het gaat over een paard, het gaat over mijn oma (lacht). Ik heb nooit echt een heel duidelijke verhaallijn in mijn programma’s zitten. Het zijn toch allemaal dingen waar ik me over verbaas en dingen die gebeuren. Het gaat over angst, liefde, rituelen en symbolen. Het gaat eigenlijk een beetje over ‘alles’.

Net als je vorige voorstellingen dus eigenlijk. Maar ondanks dat het allemaal ‘losse stukken’ zijn is het toch meestal wel zo dat je een bepaald onderwerp in een later stadium in je voorstelling weer op de één of andere manier ‘terugpakt’. Dat vind ik knap, hoe krijg je dat zo mooi voor elkaar?
Nou kijk, ik begin altijd met dingen die mij interesseren en dat schrijf ik altijd op, of ik werk het uit en vertel er iets grappigs over. Op een gegeven moment hebben al die dingen wel iets met elkaar te maken omdat ik boos ben, me over dingen verbaas of omdat ik iets heel raar vind of cultuurverschillen die heel erg botsen. Dat je denkt: “Wat is dat? Waarom doen mensen zo?” en dat inspireert mij tot het maken van een voorstelling. Op een gegeven moment komt alles bij elkaar en dan zie je dat de dingen achter elkaar een verhaal gaan vormen waar ik steeds doorheen loop.

Is er in ‘Most Wanted’ ten opzichte van je vorige voorstellingen nog een verschil?
Jaaaaaa, de vorige waren leuker natuurlijk! Ik zal je kaartje maar verkopen, want dit is niks wat je gaat zien vanavond (lacht). Nee, ik probeer toch altijd de trede iets hoger te leggen, maar ik heb zelf niet zoiets van: “Hij moet nòg beter zijn als de eerste of de tweede.” Ik ben niet bezig met beter of best. Sommige mensen vonden de vorige show heel erg leuk, maar ik hoor ook een heleboel gasten die zeggen dat dit een veel betere show is dan de vorige. Het is voor mij belangrijk dat ik ze met plezier kan spelen en ik hoop dat mensen een hele leuke avond hebben en dat lukt voor 98% wel.

En als mensen het helemaal niks vonden, wat doet dat met je?
Oh dat kan, komt zelden voor denk ik, maar dan houden ze waarschijnlijk niet van mijn humor. Dat kan en daar kan ik verder niks aan doen natuurlijk.

Nee, maar de reden dat ik dit vraag is dat stukje op je DVD van Freefight waarin je een wat mindere recensie leest…….
Oh, dat stukje bedoel je! Nou, er was één recensent van de acht die het helemaal niks vond, maar die ging helemaal de verkeerde kant op. Die plaatste me gelijk in een hokje, zo van: “Jij bent een Marokkaan en je moet het alleen over Marokkanen hebben.” Dat was in de tijd met Pim Fortuyn en hij begreep niet dat ik Pim Fortuyn niet aanpakte. Ik dacht: “Wat is dit voor een rare vogel? Welke kant wil je op? Wat probeer je mij aan te praten? Ga lekker wat anders doen! Ga breien, vent! (lacht)” Maar goed, recensenten zijn ook mensen en eerlijk gezegd trek ik me er niet zoveel meer van aan. Natuurlijk is het leuk als mensen iets leuks over je schrijven, want het is altijd leuk om een compliment te krijgen en eerlijk is eerlijk, een positieve reactie is altijd leuker dan een negatieve. Je moet je alleen wel bedenken dat het maar één iemand is die dat schrijft. Die recensie staat op www.onstage.nl en over deze show (Most Wanted) heeft iemand anders een recensie geschreven en die was weer heel positief, die gaf me iets van vier of vijf sterren.

Ja en verder blijkt, naar aanleiding van de reacties in je gastenboek op de uitzending van Freefight op televisie vorige week zaterdagavond, dat je toch heel populair bent.
(Op z’n plat Rotterdams) Mensen, ik ben zo populair joh! Eh……. ja, dat klopt (lacht). Ja, dat is televisie en daar is geen ontkomen aan. Als ik, zoals vanavond, in een theater speel dan zijn er 400 mensen die je show zien en op televisie waren het er zo’n anderhalf miljoen. Nou, dat is veel! Al zou ik maar EUR 0,50 per kijker krijgen, dan……..
…… kon je nu stoppen met werken!
Dan kon ik nu stoppen. Nee, je moet altijd doorwerken van meneer Balkenende hè? We moeten nòg harder werken, heeft ‘ie geroepen!
Nee, met televisie bereik je zoveel andere mensen en zo’n ander publiek. Dat is gewoon onvoorstelbaar!

We gaan weer even terug naar ‘Most Wanted’, want daar ging het over. Hoe vaak heb je deze voorstelling inmiddels gespeeld?
Nou, ik heb eerst bijna drie maanden de try-outs gespeeld. Dat vind ik eigenlijk nooit meetellen, maar we tellen ze wel mee. Ik heb nu wel rond de 150 voorstellingen erop zitten denk ik. Misschien wel meer, ik weet het eigenlijk niet.

Als je al zo vaak een bepaalde voorstelling heb gespeeld, wordt het dan op een gegeven moment niet teveel een routine? Wordt het niet wat saai na een tijdje?
Ja, die vraag wordt me natuurlijk wel vaker gesteld. Maar nee, want ik sta elke keer in een andere zaal met daarin andere mensen waardoor de reacties iedere keer weer anders zijn. Ik weet wel waar de lach zit, maar er kan net iemand iets zeggen, opstaan, of weet ik wat. Het is voor mij een sport geworden om het elke keer weer nét nog beter te zeggen of het nét subtieler te maken, dus ik ben de hele tijd bezig met mezelf te verbeteren en te verrassen en ik heb gewoon een hele leuke baan. Er komen mensen naar je kijken en die gaan bijna twee uur lang lekker lachen en hopelijk met een goed gevoel naar huis. Dan hebben ze toch een leuke avond gehad. En dan vind ik dat ik een hele leuke baan heb. Ik heb die mensen laten lachen, ze zijn even hun eigen zorgen vergeten, dus het is een heel dankbaar iets. Je krijgt applaus en een bos bloemen – ik had liever geld gehad, maar ja, dat zit er natuurlijk niet in!
Dat verdien je toch wel?!
Nee, ik krijg altijd twee waardebonnen van mijn impresariaat en dan zegt ‘ie: “Niks tegen de rest zeggen hè?”
En die waardebonnen zijn dan een tientje waard ofzo?
Jahaa, én één van vijftien Euro!

Hoe lang ben je bezig om een programma op te starten, dus het schrijven ervan en de try-outs voordat je “voor het echie” gaat?
Ik ben zeker wel een half jaar bezig. Van te voren ben ik wel al veel aan het verzamelen en aan het uitproberen in Toomler in Amsterdam.

Waar let je op als je een try-out speelt?
Waar ik in de eerste plaats op let is dat de dingen die ik vertel me ook wat doen. Dus niet dat ik het vertel zo van: “Hier is nog een leuk grapje”. De dingen die ik vertel moeten aanslaan bij het publiek en een reactie uitlokken. Daar let ik heel erg op, want dan weet ik wat werkt en wat niet werkt. Er zijn een hele hoop dingen die gewoon niet werken.

Heb je een voorbeeld van iets wat tegen je verwachting in totaal niet werkte?
Nou, dat zijn meestal verhalen die ik niet helemaal af durf te maken. Dat ligt soms ook aan mezelf, dan denk ik: “Ik vond het al niet interessant, dus waarom doe ik dit?” En als het dan niet werkt, gooi ik het weg.
Ik had bijvoorbeeld een act dat ik aan het koken was, maar dat koken schoot niet op want ik probeerde in drie minuten vlees gaar te maken. Ik wilde mensen echt iets laten proeven, Voor mij was het wel een grappig experiment, maar het was niet te doen, erg onhandig en het ging nergens heen. Ik vind koken wel erg leuk, dus misschien probeer ik in een volgende show nog wel iets met koken te doen.

Wat gaat er door je heen op het moment dat een act niet lukt of niet aanslaat?
Als dingen niet werken dan voel je je een beetje voor schut staan, zak je een beetje door de grond heen en denk je: “Oeps, oh nee, dit was niet de bedoeling.” Maar ik kan daar nu wel mee omgaan, want in de tien jaar die ik inmiddels zo’n beetje bezig ben zijn een heleboel dingen niet gelukt. Daar leer je van!

Je zegt “ik kan daar nu wel mee om gaan”. Hoe pak je dat dan precies op?
Ik geef op zo’n moment toe dat het niet werkt. Je kunt het beter toegeven dan het proberen te verbergen. Dus ik geef altijd alles toe. Het heeft ook geen zin om het proberen te verbergen, want het publiek heeft het toch wel door.

Je vorige shows zijn op DVD uitgebracht. Komt er van ‘Most Wanted’ ook een DVD?
Ja, dat is wel de bedoeling! Maar omdat er ook heel veel wordt gedownload en gekopieerd zit ik erover te denken om iets met internet te doen. Ik weet alleen nog niet wat en hoe.

Wat ga je na ‘Most Wanted’ doen?
Nou, dat is iets anders. Ik ga namelijk met ‘De Ploeg’, dat is een theatergezelschap met NUHR en nog een aantal anderen, een voorstelling maken. Daarmee gaan we vanaf november door het land touren en dan spelen we The Godfather 4.

Wat wordt jouw rol daarin?
Dat is nog niet helemaal duidelijk, maar ik heb begrepen dat we een soort van vleesmaffia spelen en we zijn allemaal slagers. Dus ik denk dat ik ook slager ben.

Is het dan wel een goed idee om in die zaal te gaan zitten?
Ik denk het wel, slagers zijn héél vakkundig met vlees.

Hoe lang ga je met ‘De Ploeg’ rondtouren?
Met ‘De Ploeg’ ga ik tot april 2006 door het land. Ik hoop in die tussentijd aan mijn volgende soloprogramma te gaan werken en daarmee zal ik dan of voor of na de zomer gaan try-outen, maar dat weet ik nog niet precies. Ik moet ook weer inspiratie opdoen en dan vind ik het wel fijn om daarvoor even vrij te zijn zodat ik dingen kan gaan zien, horen, naar een park of ergens waar ik nog nooit ben geweest kan gaan. Dat zijn mijn inspiratiebronnen.

Je vertelde net al dat je inmiddels al zo’n tien jaar met van alles bezig bent. Zo heb je nog niet zo lang geleden nog een rol gespeeld in de film ‘Shouf Shouf Habibi!‘ Ik heb je in ‘Kopspijkers’ voorbij zien komen als ‘Kabouter Plop’ en je hebt nog veel meer televisie en film gedaan. Wat vind jij het leukste om te doen?
Ik zou het heel erg leuk vinden om nog meer te acteren. Filmen vind ik heel erg leuk en deze combinatie die ik nu heb. Filmen is een periode achter elkaar, zeg maar drie/vier weken achter elkaar – als je een grote rol hebt, maar die had ik niet, dus ik heb iets van negen dagen gefilmd.
Ik weet niet, dat filmen is met allemaal mensen om je heen en een hoop gedoe. Iedereen doet heel belangrijk en jij acteert dan en als je dat dan aan elkaar ziet met muziek erbij en het juiste licht dan heeft het iets magisch. Je kijkt naar het doek en er gebeuren allerlei dingen.
Met theater is het leuk dat het ‘hier en nu’ is. Je ziet je publiek echt zitten en je hebt contact met ze. Dat maakt het voor mij ook heel erg spannend om te doen.
Dus ik vind deze combinatie heel erg leuk!

Ik heb begrepen dat er van ‘Shouf Shouf Habibi!’ ook een tweede deel aan zit te komen. Doe jij daar ook weer aan mee?
Ik ben er wel voor gevraagd en ik vind het ook een leuk idee, maar op dit moment wordt er nog onderhandeld wanneer het plaats moet vinden. Ik zit natuurlijk met ‘De Ploeg’ waar ik mee ga spelen en ik doe deze voorstelling na de vakantie nog twee maanden. Dus het is even afwachten of het allemaal uitkomt. Ik hoop het wel, maar het is nog niet 100% zeker.

Op de DVD ‘Veni Vidi Vici’ vertel je in het interview dat het allemaal is begonnen toen je afstudeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Hoe ben je daar ooit terechtgekomen?
Ja, hoe ben ik daar terechtgekomen….. (begint alweer te lachen) …. door de deur! Ik wilde altijd al iets doen met theater en toneel, maar ik wist nooit de weg te bewandelen. Dus ik heb van alles - Dertien ongelukken, twaalf ambachten - of nee, hoe noem je dat? In elk schatje een stadje? Van de hak in de tak, zeven sloten tegelijk? Ik weet het niet!! Ik wilde van alles proberen, dus ik heb van alles geprobeerd. Van automonteur tot bakker tot slager tot verkoper, eigenlijk een beetje van alles. Ober ben ik ook nog geweest, ik heb in een restaurant gewerkt. Achter de bar gestaan, in de keuken. Maar dat was ook altijd met mensen bezig zijn. Mensen plezieren, want je kookt voor mensen en je hoopt dat ze het lekker vinden. Dus ik vond het altijd wel heel erg leuk om in de spotlights te staan. Op een gegeven moment ben ik terechtgekomen op die toneelschool, daar was een auditie. Mocht iedereen die zich had ingeschreven een week meedoen en daar dacht ik echt: “Wat een stel mafkezen bij elkaar!” Ik dacht dat ik gek was, maar ze waren allemaal gek. Je kon lekker gek doen in de klas. Je kon lekker spelen en dan moest je gaan improviseren en ik dacht: “Het zou toch geweldig zijn als ik van mijn hobby mijn beroep kon maken!”

Na je opleiding ben je bij de Comedy-train gegaan. Dat is stand-up. Nu gebruik je in je shows ook veel stand-up, maar ook cabaret. Wat vind je moeilijker? Stand-up of cabaret?
Ik vind stand-up moeilijker. Je hebt vijftien minuten en daarin willen mensen grappen horen, je moet ze beetpakken.
In het theater met cabaret kun je alles relaxed doen. Het is jouw show, mensen weten dat ze niet na tien minuten buiten staan. Je hebt dus een heel andere spanningsboog.

Wat wil jij als artiest bereiken?
Ik weet niet wat ik wil bereiken. Ik zou het leuk vinden als ik hier nog lang mee kan doorgaan en dat ik de inspiratie mag hebben om iedere keer weer een nieuwe show te maken, dat ik mag samenwerken en dat ik nog meer leuke dingen die ik gedaan heb en nu nog steeds doe, kan blijven doen. Dat ik bezig kan zijn met muziek, theater, stand-up comedy, films en dat ik een steentje kan bijdragen aan de maatschappij. Als we dat allemaal nou eens deden! Dan zou het er een stuk beter uitzien hier!
Dus allemaal met van die polsbandjes om gaan lopen (inkoppertje voor Najib, naar aanleiding van een gesprekje dat voor het interview plaatsvond).
Ja jij hebt natuurlijk zo’n bandje om, maar volgens mij moet het toch echt tussen je oren zitten!

Wil je nog wat aan de luisteraars van Ziekenomroep S.R.I. kwijt?
Ik hoop dat iedereen spoedig zal genezen. Het is natuurlijk niet leuk om in een ziekenhuis te liggen, je ligt er niet voor je lol. Kop op, ik hoop dat het allemaal goed komt. Altijd positief blijven en sterkte allemaal!