Interview met Najib Amhali in het Volkswagen magazine
Hard Gelach
Professionele grappenmakers over hun vak: hoe rol je erin, hoe blijf je scherp
en wat maakt het leuk?
Deel 6: De oer-hollandse Marokkaan Najib Amhali, cabaretier.
Privé:
woont met zijn vrouw in de Amsterdamse Rivierenbuurt.
Werk: tot eind juni staat Najib met zijn vierde
cabaretprogramma 'Most Wanted' in de theaters.
"Ik speel elke show alsof het mijn eerste is"
Tekst & fotografie Mike Raanhuis.
Je opende het Leids Cabaret Festival van 1997 - dat je en passant won
- met de zin: 'Als Marokkaan kom ik graag bij de mensen thuis'. Gaan we het
daarover hebben, de komende anderhalf uur?
"Dat hangt ervan af, ik vind het prima, hoor. Weet je, in ieder interview
loopt mijn Marokkaanse achtergrond als een rode draad door het gesprek. Dat
vind ik wel eens jammer. Er wordt mij bijvoorbeeld nooit eens gevraagd naar
m'n favoriete cabaretier."
Zeg Najib, wie is eigenlijk je favoriete cabaretier?
"Leuk dat je dat vraagt! Er wordt veel goed cabaret gemaakt in
Nederland, met als topstukken Theo Maassen en Hans Teeuwen. En Youp van 't Hek
natuurlijk. Ik kreeg ooit een kaartje van 'm na een voorstelling, met daarop
de boodschap dat 'ie de hete adem van de jonge generatie cabaretiers in zijn
nek voelde. En of ik iets met hem wilde drinken. Voor de grap stuurde ik toen
een berichtje terug met kortweg 'Nee'. Sindsdien gaan we erg goed met elkaar
om."
Hoe moeten we Najib Amhali zien; ben jij van de subtiele woordlolletjes
of meer van de snoeiharde grappen?
"Je kunt iemand op een vervelende manier in z'n hemd zetten of
op een leuke manier. Veel cabaretiers gebruiken grove taal om te shockeren of
om iemand zwaar voor paal te zetten. Een dik iemand in de zaal, of iemand met
een hele grote bril. Vind ik te makkelijk. Nee, ik 'pak' juist de mensen die
niet stil zijn of die denken erg grappig te zijn tijdens de voorstelling. Wat
bij mijn vorige programma gebeurde, is dat iemand met filmapparatuur de zaal
binnenkwam, de voorstelling opnam en vervolgens het hele handeltje op internet
zette. Tegenwoordig ben ik dus heel alert op rode lichtjes in de zaal, dat begrijp
je."
En de vakpers. Hoe is je relatie met hen?
"Ik heb dit jaar besloten om geen perspremière te doen;
de pers mocht wel komen, maar ik heb geen uitnodigingen verstuurd. Ze zitten
wel te wachten op een uitnodiging, maar naar Zwolle toekomen, doen ze niet.
Daarom vond ik het de hoogste tijd om het anders aan te pakken en heb ik een
vriendenpremière gehouden. Je speelt toch anders als er pers of televisie
bij zit.
Er stond eens een meisje op dat moest plassen. Midden in een tv-opname! Ik geef
eerlijk toe dat ik toen een lichte aanval van paniek voelde opkomen. Normaal
gesproken vind ik het juist leuk als er in de zaal iets gebeurt. Uiteindelijk
heb ik er een lolletje van gemaakt, zo van: 'Ging het? Fijn. Heel normaal, hoor,
als je tijdens een show gaat plassen. Zo'n tv-opname kost maar 65.000 euro per
dag'."
Maar
goed, hoe je het ook wendt of keert, Najib heeft succes.
"Ach, succes... Wat is succes?"
Nou ja. Je trekt jaar na jaar volle zalen, je hebt je eigen fanpage
en je rijdt zelfs in een Touareg. Noem dat maar eens geen succes!
"Natuurlijk, ik ben erg blij dat het gaat zoals het gaat, en de
site die Judith maakt is zelfs actueler dan die van mijzelf. Super! Los daarvan,
als mijn accountant zegt dat ik die Touareg kan kopen, dan gaan de zaken goed.
Ik koop graag mooie dingen die ik als kind niet had. Blij zijn met schoenen
van twee tientjes. Ik kreeg van mijn neef een paar oude sportschoenen van New
Balance die me twee maten te klein waren, maar ik droeg ze wel. Je was een loser
als je andere schoenen had. Mijn moeder naaide ook krokodilletjes op shirts,
dan was het net of we merkkleding hadden. Ik relativeer veel, dat houdt me scherp
en zo blijf je met beide benen op de grond staan."
Bescheidenheid siert de mens.
"Al denkt men wel anders over mij omdat ik zeg dat ik liever voor
een grote zaal speel dan voor kleine gezelschappen. Maar dat is een vorm van
angst. Als ik optreed voor vrienden en familie, dan mogen ze niet op de eerste
paar rijen zitten, want dan kan ik ze zien zitten. Dan zitten daar Raoul Heertje,
Eric van Sauers. Maar ook mijn moeder, mijn neef. Ik moet er niet aan denken.
Spelen voor kleine zalen is wel veel intiemer. Toch heb ik meer angst als ik
tien minuten naar ToomIer (Stand-up comedy-café in Amsterdam, MR) moet,
dan wanneer ik twee uur mijn theatershow sta te doen. Bij ToomIer weet je de
helft, de rest is improvisatie. Mijn eigen show ken ik van A tot Z."
Ben jij stand-upper of cabaretier?
"Ach, het is maar net welk labeltje je eraan hangt. Ik zie mezelf
als entertainer. Het klassieke cabaret bestaat uit een conference; een sketch,
een liedje. Mijn huidige show 'Most Wanted' speel ik in totaal anderhalf jaar
drie tot vijf keer per week. Soms zelfs zeven. Gewone shows, een avondje ToomIer
op zaterdag, en dan op zondag nog een optreden. Maar eerlijk gezegd zie ik wat
ik doe niet echt als werk. Natuurlijk rijd je heel Nederland door en speel je
vaak dezelfde shows. Als je denkt: 'Daar ga ik weer', is het vermoeiend, ja.
Maar ik speel elke show alsof het mijn eerste is. Of het nu voor 250 man in
Raalte is of twee keer een uitverkocht Carré."
Maar het goede doel kan nog altijd bij je aankloppen.
"Op 23 januari heb ik de benefietvoorstelling 'Najib Amhali &
Comedy Friends' georganiseerd voor Giro 555. De kaartjes kostten 100 euro per
stuk, maar waren in anderhalve dag uitverkocht. Het hoogtepunt van de avond
was de veiling van voetbalshirts, met als topstuk het shirt van Ronaldinho,
dat voor 2.000 euro werd verkocht. Ruud de Wild nam trouwens een loge voor 1.000
euro. Hij belde me nog om te vragen of ik er geen grappen over wilde maken.
'Tuurlijk niet, man!' Dus zei ik dat Ruud daar zat. 'Dames en heren, ik ga niet
zeggen dat Ruud de Wild in die loge zit. Dat ga ik gewoon niet doen. Hij heeft
er een hoop geld voor betaald, wel duizend euro, dus daar hou ik keurig mijn
mond over'. Kijk, dan vraag je er zelf om."
www.najibamhali.nl.