Interview met Najib Amhali in het Veronica Magazine Nr 53 2000
tekst: Amanda Kuyper

Ik hou niet van rampengrappen. Tenzij het een keiharde joke is.

Een gesprek met de Marokkaanse Amsterdammer Najib Amhali (29) is als overspoeld worden door een waterval. Sinds de comedian 6 jaar geleden afstudeerde aan de toneelschool en begon bij de Comedytrain, is hij niet meer te stoppen. Humor is zijn uitlaatklep, of het nu gaat om audities, een eigen show, een bedrijfspresentatie of jeugdtheater. Najib raakt gewoon niet uitgeluld................

Eigenlijk kwam de stand-up comedian uit Krommenie, vlakbij Zaandam. Maar de bijnaam 'De Marokkaan uit de Jordaan' bekt nu eenmaal veel lekkerder. Toch? En bovendien, hij woont alweer een tijd in Amsterdam. Najib Amhali, sinds zes jar comediant van beroep, heeft het ongetwijfeld vaak moeten verklaren. Maar het maakt hem niet uit. Net zoals hij steeds weer moet uitleggen hoe een Marokkaan als hij het zo ver heeft kunnen schoppen. Najib: "Ik had als tiener twee keuzes: of ik ging met twee vrienden het slechte pad op, of ik ging mijn droom waarmaken. Ik koos uiteindelijk toch maar vor het laatste...."

Hoe krijg je het voor elkaar om zonder diploma's aangenomen te worden op de toneelschool?
"Ik heb nooit iets afgemaakt. De LTS, de automonteurschool, een koksopleiding, een horecaopleiding. Niets lukte. Ik zag een advertentie in de krant voor de toneelschool. Voor de gein heb ik toen auditie gedaan en werd aangnomen. Ik had het er niet echt naar mijn zin. Op die school word je afgellerd grappig te zijn. Het was heel serieus allemaal. Moesten we glas spelen. Of wol, de kleur rood. Ik deed maar wat. En dan ging de docent: hebben we glas gezienklas? Neeeeee. Ik ging echt dood daar. Maar hé, toch heb ik het afgemaakt."

Van acteur naar cabaretier?
"ik voel me niet echt cabaretier. Meer een entertainer. Ik ben een geschoolde acteur, maar ik wist allang dat ik niet in die zware toneel stukken wilde staan. Ik heb winig met Shakepeare en Griekse tragedies. Ik heb altijd liever de mensen aan het lachn gemaakt."

En dan ga je maar auditie doen bij Comedytrain?
( lacht)" gelukkig was ik een beetje aangeschoten, want ik vond het doodeng. Ga maar na: tienminuten volmaken met je eigen teksten, grappen. Een microfoon in je handen en doe je ding. Ik had allemaal teksten op papier geschreven, maar na 10 min. had ik nog niets van het blaadje gelezen. Ik was alleen maar aan het improviseren. En het publiek vond het leuk. 'Najib nog 1 min. hoorde ik. Man, ik was nog niet eens begonnen. Hans Sibbel ( van Lebbis en Jansen, AK)kwam achter me staan. Nu moet je wegwezen, zei hij. En ik ben aangenomen."

Wel eens last van podiumvrees?
"Een minuut voor opkomst voel ik even m'n buik. Dan schiet het even door je hoofd. Waarom doe je dit man, zo'n hele zaal met mensen. Als ik eenmaal op het podium sta , is het weg. Maar je hebt echt mensen die gaan over hun nek van de zenuwen. Of cabaretier Hans Teeuwen, die sloeg alles kapot in zijn kleedkamer. Die was zo nerveus."

Heb je nog rituelen voordat je opgaat?
"Ik doe altijd even een schietgebedje. Even naar mijn vader, die is vijf jaar geleden overleden. Dan sta ik daar in het donker: Ha pa, ben je er nog. Ja,daar gaan we weer. Maar verder........., ik kan niet binnekomen, mijn kleren aanterkken en spelen. Paf. Wel ben ik altijd heel druk van te voren. ik moet even op alles slaan, gewoon een beetje drummen. Of voetbalen, als warming-up zeg maar. Vroeger dronk ik altijd wel alcohol van tevoren. Wodka-Lime. Nu ik mezelf naar allerlei shows rijd, kan dat niet meer."

Waar maak je geen grappen over?
"Over kanker heb ik het niet graag. Misschien wel onderling met die patienten zelf, maar niet voor een 'gewone' zaal. Rampen zijn ook nooit mijn ding geweest. Of het moet een keiharde goede joke zijn.
Toch kwets je mensen, ondanks dat je al die onderwerpen weglaat. Er is altijd wel iemand in de zaal die je raakt. Je moet dus erg op je woorden letten."

Krijg je veel vragen over je afkomst?
"Toch wel. Er staat veel in de kranten over Marokkanen en men vraagt zich dan toch of hoe ik dan zo goed terecht ben gekomen. Mensen zijn verbaasd dat ik zo goed Nederlands spreek. Dat ik Nederlandse dingen weet. Dat ik Benny Nijman ken!"

Je voorstelling Veni Vidi Vici begint met een interview. De journalist laat je nooit uitpraten, heeft het alleen maar over je afkomst en blijkt sterk bevooroordeeld te zijn ten opzichte van Marokkanen. Een beetje overdreven misschien?
(Schudt zijn hoofd) "Nee, zo gaat het soms echt. Ik krijg soms echt de raarste vragen. Oké mijn naam hoef je niet goed uit te spreken. Maar je moet wel weten dat er een duidelijk verschil is tussen een Marokkan, een Turk, een surinamer. We leven in een multiculturele samenleving hoor. De raarste vraag? Ehm. Er was eens een vrouw die vroeg: bent u Marokkaanns? Neeeeee, zei ik. O nee, dat dacht ik al zei ze toen. "

Is het altijd lol met Najib?
"Som kom ik in een theater, groet de technici. Goedemorgen jongens, bakkie koffie doen? Liggen ze al helemaal in een deuk. Hahaha, bakkie koffoe doen, lachen. Dan denk ik echt: Nou ja?? Die gasten denken dat alles een joke is. Je bent een comedian he, maak maar even een grap. Je vraagt een bouwvakker toch ook niet: he, ben je bouwvakker? Bouw eens een muurtje? "

Ooit wel eens wat naar je hoofd gesmeten gekregen?
"Ja, bierblikken. Auw. Maar dat lokte ik ook zelf uit. In Rotterdam, bij het Bevrijdingsfestival, kwam ik op en riep: Ajax! Nou, toen was er dus een stel Rotterdammers die dat helemaal geen goede grap vonden."

Ook nog positieve reacties?
"Regelmatig hoor. Er komen weleens van die mensen na afloop. Aangeschoten. Met een dubbele tong pratend. 'Moe je hore, ik weet nog een hele leuke voor je programma.' Serieus. En dan slaan ze me op mijn schouder. 'Wel doen he.' Of laatst nog erger, komt er iemand vertellen dat er bij hen in de straat ook een Marokkaan woont. Ja, hallo, wat moet ik daar nu op zeggen? "