Razendsnelle reeks maffiagrappen
Door Henk van Gelder
Een uitgestrekte rechterarm met een vooruitstekende wijs- en middelvinger en
een echoënde knal op de geluidsband - meer is er niet nodig om een podium
te bezaaien met lijken. En wie zojuist ter aarde stortte, kan meteen weer overeind
komen voor een volgend rolletje. Zo gaat het in Vendetta, de Godvader deel IV,
de nieuwe voorstelling van De Ploeg.
Het gezelschap is ditmaal negen man groot. Joep van Deudekom, Peter Heerschop
en Viggo Waas van de cabaretgroep NUHR, die op gezette tijden de gelegenheidsformatie
De Ploeg vormen met Titus Tiel Groenestege, Genio de Groot en Han Römer,
en drie gasten: komiek Najib Amhali en de actrices Marisa van Eyle en Lies Visschedijk.
Op een toneel als een opslagplaats spelen ze de maffiafamilie Calderone, met
De Groot als een Brando-achtige Don, en de ongure types om hen heen. De familie
drijft op een corrupte handel in ponyvlees (pony is horse is synoniem voor heroïne,
zou dat toeval zijn?) die mede mogelijk wordt gemaakt door politiemannen en
een al even buigzame burgemeester. Maar er dreigt gevaar: de Don maakt het niet
lang meer en Mo de Turk is een niet te onderschatten rivaal.
De Ploeg schreef en regisseerde Vendetta zelf. Het was de bedoeling de voorstelling,
net als de gespierde theaterversie van Festen, in samenwerking met regisseur
Willem van de Sande Bakhuyzen te maken. Toen hij in september overleed, is de
productie in eigen hand genomen. Het programma vermeldt verder `regieadviezen'
van Ko van den Bosch en een `eindmontage' door Moniek Merkx. Het resultaat is,
hoe dan ook, een filmisch gemonteerde, razendsnelle reeks korte scènes
met een spervuur van grappen: ,,Mag ik even afrekenen?'', een geweersalvo en
de volgende scène. En de quasi-achteloze speelstijl maakt dat zelfs de
slapste grappen (,,de Don heeft 't koud, waar is de Don z'n dekbed?'') aan de
pret niets afdoen. Integendeel.
Diepgang hoeft men er niet in te zoeken. Behalve een wijsgerig praatje van Amhali
over machthebbers die nooit op hun hoogtepunt stoppen - ze maken allemaal een
neergang mee - is Vendetta voornamelijk om te lachen. Misschien zou Van de Sande
Bakhuyzen er iets meer over familieverhoudingen in hebben gebracht, maar wat
er nu wordt gespeeld, is al meer dan bezienswaardig. Een enkele knipoog naar
de recente liquidaties in Amsterdam, een briljant nummertje verwarring over
de bijnamen die in maffiakringen opgeld doen, en nog veel, veel meer. In een
tempo dat in dit geval moordend mag worden genoemd.