De sympathiekste Marokkaan én cabaretier van Nederland, Najib Amhali, over zijn nieuwe programma
Najib loopt warm.
tekst Cécile koekkoek fotografie Dirk-jan van Dijk

Geboren in Nador (Marokko) op 4 april 1971 Q Studeert in 1994 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in
Utrecht. Speelt als acteur vele malen de rol van kansloze allochtoon.Maakte de overstap naar stand-up
comedy. Wint in 1998 het Leids Cabaretfestival. Sindsdien succesvol met de solo’s Vol=vol, Veni vidi vici, Free Fight en Most wanted. Ook te zien als acteur in films en tv-series (Pleidooi, Najib & Julia, Shouf shouf habibi!)

Wéér een voetbalprogramma.
Dat zie je verkeerd.Volgens de vara is het amusement.

Wéér een cabaretprogramma dan.
Er is heel veel cabaret. En heel veel slécht cabaret. Geloof me, er zit heel veel bullshit bij. Mensen die
grappen maken om het grappen maken. Platte grappen,seksgrappen. Cabaretiers die opkomen en zeggen: vroeger was ik gehandicapt. Wat lul je nou, je was helemaal niet gehandicapt.
Zoals? Ik ga geen namen noemen. Je hebt ook mensen die grappen stelen; Guido Weijers. Mensen die telkens
hetzelfde doen; Klaas van der Eerden. Dan denk ik: dat dit op tv mag. Tegen de vara zeg
ik ook: jullie gooien alles maar op tv. Over collega’s praten vind ik niet zo netjes, maar soms begint het gewoon te irriteren. Ja godverdomme, heeft-ie precies hetzelfde als in de vorige show.

Jullie zijn toch allemaal vriendjes? Cabaretiers zijn zo klef tegenwoordig.
Niet allemaal. Maar bij de Comedytrain wel. Toen ik daar voor ’t eerst kwam, keek ik enorm tegen
Theo Maassen op en tegen Raoul Heertje. En dan sta je vier maanden later opeens naast ze op het podium. Ze zijn kritisch, maar het is ook een springplank voor nieuw talent.

Wat vind je van die improvisatieprogramma’s, zoals ‘De Lama’s’ en ‘Kannibalen’?
Ik heb het nooit gezien. Maar van collega’s hoor ik dat het heel slecht is.
Word je er weleens voor gevraagd? Ja. Maar ik kan nooit. Haha, dan heb ik het opeens véél te druk. Tuurlijk
zou ik dat kunnen. Ik kan alles. Een voetbalprogramma, een kookprogramma. Als ik iets doe waar ik lol in heb, waar ik niet in word geduwd, dan kan ik ’t. Maar zodra het is: we hebben een Marokkaan nodig,met een geit op het dak, want da’s lachen, dan niet.

Je wilt toch niet over je Marokkaan-zijn praten?
Mijn shows komen voort uit frustratie, uit ongenoegen. Ik probeer kritisch naar de maatschappij
te kijken en naar wat daaromheen gebeurt. Daar hoort ook mijn Marokkaanse afkomst bij. Alleen: het gaat
altijd dáárover. Nederlanders begrijpen het nog niet. Die denken: ha gezellig, een Marokkaan waar we tegenaan
kunnen praten.
Je publiek lacht het hardst als je een Marokkaan nadoet.
Het publiek lacht ook het hardst zodra Hans Teeuwen overgaat in Brabants dialect:
ja zeg, godverdomme, ik kom uit Eindhoven. Dat is zelfspot.
En zelfspot werkt. Een jood over een jood, een neger over een neger: allemaal hetzelfde.
Als iemand met een enorme neus het podium opkomt en iedereen denkt: jeetje wat een
neus en hij maakt er een grap over, dan haalt iedereen opgelucht adem. We mogen erom lachen!

Maar eigenlijk lachen ze gewoon een Marokkaan uit.
Ik hou ze een spiegel voor. Ik hoor zo vaak Marokkanengrappen:
‘Hé Ali, ben je een schaap aan het slachten?’
‘Nee, da’s muziek.’

Je krijgt op prime time een amusementsprogramma. Hoe belangrijk is het voor de vara dat je een Marokkaan bent?
Ik ga ervan uit dat het om kwaliteit gaat. Ik ben gewoon heel erg goed. Zei ik dat? Ja, dat zei ik. Maar dat ik Marokkaan ben, is mooi meegenomen.
Over tien jaar is de helft van Amsterdam Marokkaans, daar kunnen we niet omheen.

Je bent zo aardig voor een cabaretier.
Ja hè? Dat zei Freek de Jonge ook tegen me:aardige cabaretiers kunnen nooit goed zijn. Je moet een
bad ass comedian zijn om goed te zijn.
Tuurlijk ben ik weleens pissig,als er telefoons afgaan, als het publiek me irriteert. Maar ik heb het leukste vak dat er bestaat, ik sta een beetje te praten en iedereen komt kijken,en ik word er ook nog voor betaald. En ik heb de vrijheid om alles te zeggen wat ik wil. Ik kan echt álles zeggen.

Je komt overal mee weg omdat je zo sympathiek bent.
Met mij is het heel gezellig, ja. Je kunt wat met me gaan drinken,een hapje eten, op vakantie
en af en toe maak ik ook nog eens een leuke grap.

Ben je als Marokkaan niet gewoon banger om niet aardig gevonden te worden?
Daar was ik vroeger wel mee bezig ja. Maar een kok kan niet voor iedereen lekker koken, en
dat is met cabaret precies zo. Je moet niet iedereen willen pleasen.
Maar dat doe je wel. Omdat ik het zo naar m’n zin heb.

Je wordt vaker gedownload dan Hans Teeuwen.
Ik bedoel maar. Dan ga ik niet zeggen: flikker nou toch op, dat wil ik helemaal niet.

Hoe Marokkaans wordt ‘Najib loopt warm’?
Helemaal niet. Misschien dat ik een sterkere band heb met een Marokkaanse speler. Met Boulahrouz bijvoorbeeld. Dan gaat het gesprek wel daarover.
En over zijn voorbeeldfunctie een Marokkaan in het
Nederlands elftal.
Heb je zelf een voorbeeldfunctie?
Ik heb heel lang een interviewstop gehad. Ik had gewoon niks te vertellen. De moord op Theo van Gogh:
half Nederland op je dak. Ik wil geen woordvoerder zijn. Ik voel wel een verantwoordelijkheid
in deze maatschappij, maar als mens, niet als Nederlander, of als Marokkaan. Najib loopt warm maak ik
samen met Mimoun Ouled Radi, ook een Marokkaan. Maar het programma heeft niets met Marokko te maken. Toch komt er dan een item bij Boulevard onder de
kop: ‘Ballochtonen’.
Flauw. Albert Verlinde, hè? Die ga ik ook nog eens fl ink aanpakken, dan gaat ie kapot hoor, dan herken je me echt niet meer. Als-ie je mag stopt-ie een veer in je kont, en als-ie je niet mag…
Hij mag jou niet? Weet ik veel. Ik was gewoon even mijn imago aan het veranderen.
Opflikkeren met je sympathiek.
Werkt het?
Nee. Zie je, ik ben een softie. En eennep-Marokkaan.

Hebben Marokkanen een ander gevoel voor humor?
Nadat Hans Teeuwen de koningin in haar kont geneukt heeft, zijn er geen taboes meer in Nederland. In
Marokko nog wel. Je kunt daar niet het koningshuis zwartmaken, of de regering, of godsdienst.
Je mag alles zeggen in Nederland. Ik heb het nooit over kut en lul in mijn voorstelling. Dat is mijn stijl niet. Ik kan
het wel, ik heb het weleens geprobeerd, maar toen zei iemand: ‘Dat moet je niet doen.’ ‘Wat niet?’ ‘Nou, over dat neuken. Dat past niet bij jou.’ ‘Hoezo niet, neuk ik niet dan?’

Voetballers hebben in elk geval geen humor.
Ze zijn gewoon heel voorzichtig. Spreek maar eens een voetballer zonder dat er een camera bij is. Dan komen de wildste verhalen. Ze roken stiekem. Maar zodra er een camera tevoorschijn komt, moet die sigaret uit.
Jullie hebben een camera bij je. Daarom proberen we ze op een andere manier te benaderen. Wij zijn geen interviewers, geen verslaggevers. Voor voetbal als technisch spel zijn andere programma’s.
Voetbal insite, Barend & Van Dorp, van die mannen die het beter denken te weten.
Maar die zitten ook maar wat te knutselen natuurlijk. Wij stellen andere vragen.
Hoe is het om in Duitsland te voetballen? Heb je Duitse vrienden? Mis je Nederland niet? Wat doe je de hele dag? Het wereldje eromheen interesseert me.

In jullie programma organiseren jullie een veiling waarvan de opbrengst ten
goede komt aan de Stichting Jeugdsportfonds, dat kansarme jongeren de mogelijkheid biedt contributie voor een sportclub te betalen, of sportkleding aan te schaffen. Was er bij jullie thuis geld voor contributie?
Ik had een oom die de contributie betaalde. Maar het volgende seizoen had die oom ook geen geld meer.
‘Kom je niet trainen, Najib?’ ‘Nee,’ zei ik dan, ‘ik heb geen zin.’ Want ik durfde niet te zeggen dat er geen geld was.
Werd je daarmee gepest? Ja. Maar ik had zoveel fantasie dat het me niet zoveel deed. Ik wist wat mijn ouders verdienden,omdat ik alles moest vertalen. Ik maakte de bankafschriften van mijn vader open en zag dat-ie rood stond. Dan kun je wel gaan zeuren, maar het was er gewoon niet.

Waar was je tijdens het ek van ’88?
Op vakantie in Marokko. Alle Marokkanen waren voor Nederland.

Najib loopt warm,
Nederland 3, 19:35–20:05 uur

Terug naar interviews