Recensie Most Wanted.
Tekst: Joost Van Hoek
Het opzoeken van grenzen
Geen moeilijk intro, geen minutenlange soundtrack en geen theatraal
spektakel zoals aan het begin van zijn vorige show Freefight. Najib Amhali staat
ineens en eigenlijk voor iedereen onverwacht op het podium. Enkele mensen zijn
nog hun plaatsen aan het zoeken en Najib heet ook hen daarom van harte welkom.
Het feest kan beginnen want het komende uur zal de zaal bijna voortdurend in
een deuk liggen.
Amahli is hot. Zijn vorige shows Veni vidi vici en Freefight als ook de film
Shouf shouf habibi hebben hem tot een van de populairste cabaretiers van dit
moment gemaakt. Zelfs de reprise van zijn show Most wanted is al lang uitverkocht
en kaartjes worden grif illegaal verhandeld. Dit gaat zelfs zo ver dat hij het
vertrek van Jack "Talpa/Tien" Spijkerman mag gaan proberen te compenseren
bij de Vara. Maar ook op het podium staat hij nog steeds zijn mannetje. Naast
dat hij met een natuurlijk elan de zaal aan zich weet te binden, zelfs als hij
door de techniek in de steek gelaten wordt, weet hij met een droge humor grap
na grap uit te stoten. In Most wanted zien we echter ook dat Amhali de grenzen
van zijn eigen kunnen blijft opzoeken en geen genoegen neemt met de makkelijker
weg.
Zo gebruikt hij een kleine recorder om loops te maken, waardoor hij steeds door
zichzelf heen aan het zingen is. Deze techniek hebben we al vaker gezien, maar
de manier waarop Amhali hiermee omgaat is echt briljant. Het lijkt op een gegeven
moment werkelijk of je op een houseparty bent beland. 
Frisse ideeën
Met de bovenstaande voorbeelden wil ik aangeven dat Najib Amhali niet een cabaretier
is die zichzelf herhaalt. Telkens komt hij met nieuwe en frisse ideeën,
die zijn programma meer maken dan een droge opsomming van grappen. Hij weet
telkens te verrassen en het publiek verlaat met een slapgelachte buik het theater.
Daarmee blijkt maar eens te meer dat de titel van zijn derde show geen hoogmoed
is, maar eigenlijk heel ernstig. Najib Amhali is most wanted en als hij zo doorgaat
zal hij dat nog wel even blijven.
Gezien op 15 juni 2005 in Diligentia te Den Haag