Interview met Najib Amhali in het Mira Media Magazine
Dit artikel is een overdruk uit Mira Magazine, het kwartaalblad van Mira Media.
Auteur: Saron Petronilia
Foto's: Bob Karhof

Een Marokkaan met de lach aan zijn kont. Kan het? Najib Amhali, acteur en cabaretier, tart het beeld van de woesteling uit Amsterdam-West. “Ik schrijf aan mijn eigen film en televisieserie. Als ik zie wat er allemaal voor bull shit op televisie verschijnt, moet dat niet zo moeilijk zijn.” De ondeugende twinkeling in zijn ogen verdwijnt geen moment.
Mira Magazine 4 / december 2003 / 1

Wat vind je van het fenomeen oudejaarsconference?
Ik hoop er over vijf jaar zelf een te doen. Het is een hele eer om daarvoor gevraagd te worden. Ik heb nu nog niet de ervaring om een heel programma alleen maar over de actualiteit te doen.

Wat wil je uitdragen met je werk?
Je hoeft geen krant open te slaan of ‘wij’ staan er in. Er zijn problemen. Maar we worden allemaal op een hoop gegooid. Ik maak me er kwaad over. Dé Marokkaan bestaat niet. Ik heb daarentegen wel het gevoel dat ik me verdedigen moet als er iets gebeurt. Ik wil dingen maken die ík leuk vind. Mijn afkomst zal daarin een rol spelen,
maar op een andere manier. Ik wil spiegelen, uitvergroten, belachelijk maken of juist niet.
Ik erger me aan de beelden in de media over Marokkanen, moslims of allochtonen. Elke keer als er buitenlanders worden geïnterviewd, zijn het gebrekkig Nederlands sprekende mensen. Ikheb nog nooit een microfoon onder mijn neus gehad… Er ontstaat een gek beeld, vooral voor mensen in bepaalde streken van Nederland die helemaal geen allochtonen kennen. Het zijn direct woeste Marokkanen uit Amsterdam-West. Een vreselijke verkrachting met autochtone daders, vastgelegd op video, háált het niet bij een bericht over Marokkanen.
Of neem de beelden van c-programma’s zoals die van Catharine Keyl. Zij zegt: ‘Ik ga het gewoon maar zeggen: ‘Wij zijn allemaal bang voor jullie.’Ik heb die aflevering gezien! Ze zegt ook iedere keer ‘Wel antwoord geven, hè, maar niet liegen!’ Wat is dat voor journalistieke bull shit. En op het moment dat het programma interessant wordt:‘Okay, bedankt, we stoppen ermee.’

Ben je het moe om grappen over Marokkanen te maken?
Ik heb het niet alleen over Marokkanen. In mijn vorige show zaten geen typetjes, geen stemmetjes. Er zat een klein stukje over mezelf in. Maar niet zoals in de show daarvoor waarin het alleen maar over mij en mijn achtergrond ging. Maar nee, ik vind het heerlijk. Ik maak graag zelf de beste grappen over Marokkanen.

Welke personages speel je het liefst?
Je bedoelt welke rollen krijg ik aangeboden? Dat is namelijk een heel verschil. De Ali’s en de Karim’s heb ik al gespeeld. Ik moest ergens beginnen. Ik vergelijk het met Amerikaanse films waarin de negers altijd als eerste doodgingen...
Nu heb je de Wesley Snipes en Halle Barry’s. Ik zou alles kunnen spelen. Maar de kans ervoor krijg ik in de praktijk niet. Castingbureaus ontkennen dat, overigens. Als ik mag citeren? Eric van Sauers zegt: ‘Elke televisieserie heeft zijn eigen neger.’ En als er al een in zit, is dat waarschijnlijk vanwege de subsidie, redeneert men. Eigenlijk hebben alleen witte mannen hun rol verdiend. De rest heeft zich op de een of andere manier omhooggewerkt…


Heb je last van je bekendheid?
Ja. Nu is het ineens mijn bekendheid! Flikker toch op. Ik ben voor mezelf begonnen met stand up comedy.
Om mijn frustraties te uiten. Het genre heeft als voordeel dat ik mijn eigen teksten kan gebruiken en ik kan zijn wie ik wil zijn. Johnny de Mol krijgt alle rollen. Heus niet omdat hij zoveel talent heeft. Hij heeft geen expressie,
niks. Maar misschien is dit jaloezie. Ik wou dat mijn vader De Mol heette.
Ik ga een geweldige rol bemachtigen door zelf te schrijven aan een film en een televisieserie.
Als ik zie wat er allemaal voor bull shit op televisie verschijnt, moet dat niet zo moeilijk zijn.
Ik heb een club mensen om me heen verzameld die ik bewonder en vertrouw. Met hen kan ik een goed product maken. Samen met drie andere collega’s schrijven we aan onze droom, sketches voor een soort Saturday Night
Live.

Wie bewonder je?
Het is heel gek. Toen ik begon, bewonderde ik vele Nederlandse cabaretiers. Een jaar later sta ik met een van hen te spelen. Ineens ga je samen wat drinken… Buitenlandse voorbeelden voor mij zijn Chris Rock tot en met Eddy Murphy. Ik heb laatst 25 dvd’s meegenomen uit New York. Iedere stand up comedian heeft
daar zijn eigen dvd. En allemaal zijn ze hetzelfde begonnen. Mèt zelfspot. Portoricanen die alle vooroordelen over Portoricanen de revuelaat passeren. Pas na het derde programma wordt een programma zonder zelfspot geaccepteerd. Ik merk dat ook. Zolang je die credits niet hebt, willen mensen gewoon horen wat ze van een onbekende Marokkaan, in mijn geval,verwachten.
Qua acteren bewonder ik Robert de Niro. Ik heb ooit gedroomd dat Robert de Niro mijn vriend was. Wij liepen op straat. Iedereen duwde: ‘Daar heb je De Niro!’ Ik deed alsof het heel normaal was om met hem lopen. Ik zei:
‘Doe effe normaal man!’ Met hem kan ik me identificeren. Ook met Frank Rijkaard vroeger.Hij had krulletjes. Een kleurtje.

Heb je ook kritiek op jezelf?
Ja! Het is vreselijk om mezelf terug te zien op beeld. Ik kan er niet met anderen naar kijken.
Niet naar mezelf in een rol, dat is geen probleem. Nee, naar mezelf als mezelf. Ik hoor de eh’s en de fouten als: het wagen.

Door wiens bril kijk je dan naar jezelf?
Door de bril van het publiek. Zou ik deze man grappig vinden? Ik kijk als iemand die de voorstelling
al een paar keer heeft gezien en zegt:
‘De vorige keer was leuker.’

Terug naar Interviews