Najib Amhali in de Viva
tekst:Marie-Claire van de Berg
Foto: Saskia van Osnabrugge

Ik kwam op en dacht: wat een mooi meisje

Tot twee keer toe sprak hij haar aan vanaf het podium. Omdat hij haar zo leuk vond. Toch herkende hij haar niet toen ze op hém afstapte. Of hij met haar uit wilde... Cabaretier Najib Amhali (31) over zijn Marokkaanse liefde.

"Mijn eerste serieuze en langste relatie was met een Nederlands meisje. Wat onze achtergrond betreft, was het wel even wennen. Het is alweer vijftien jaar geleden en er waren niet zoveel Marokkanen in Krommenie. Mensen hadden toch wat meer vooroordelen dan nu. Het heeft anderhalf jaar geduurd voor­dat ik haar mee naar huis durfde te nemen. Sowieso omdat we zo jong waren, maar ook omdat zij Nederlands was.

Voor haar was het ook wel even vreemd dat ze ineens met iemand aan kwam zetten met een rare naam, rare krullen en andere gewoontes. En haar vader had het niet zo met Marokkanen: die zag hij in de stad, die waren met drugs bezig, dus dat vond hij maar niks. Bij hem heeft het toch wel drie jaar geduurd voordat hij me echt accepteerde.

De laatste vier jaar van onze relatie zagen we elkaar steeds minder. Ik was veel bezig met mijn werk als stand-up comedian en zij werd stewardess. Als ik vrij was, was zij twee weken weg en andersom. We hadden een huis gekocht, maar deden niets meer samen. Het was allemaal gewoon geworden en we kregen steeds vaker ruzie om kleine dingen. We zijn uit elkaar gegroeid. Het had niets met onze achtergrond te maken, want mijn ouders hebben me altijd heel erg vrijgelaten. Ze hebben me ook nooit gedwongen om met Marokkaanse meisjes om te gaan.
Ik ben ook van jongs af aan tegen uithuwelijken geweest. Mijn moeder maakte er wel eens grapjes over, maar ik heb altijd gezegd: 'Ik bepaal zelf met wie ik trouw.' En een Marokkaans meisje was geen optie. Ik viel gewoon niet zo op mijn Marokkaanse 'zusters'. Op vakanties in Marokko heb ik wel eens wat gerommeld, maar ik vond ze heel kinderachtig. Dan merkte ik toch dat ik in Nederland was opgegroeid.

URENLANG AAN DE TELEFOON
En nu ben ik toch verliefd geworden op een Marokkaanse. Hoe ik haar heb leren kennen? Dat is heel gek gelopen. Ze was al een paar keer naar mijn show geweest, maar dat wist ik natuurlijk niet. Tot ze op een avond vooraan zat. Ik kwam op, dacht: jezus, wat een mooi meisje en ik maakte er meteen een grap over. Ik zei tegen haar: 'Ken je die film waarin MeI Gibson gedachten van vrouwen kan lezen? Nou, dat kan ik ook.' Vervolgens vertelde ik wat ze allemaal over me dacht en iedereen moest verschrikkelijk lachen. Een tijdje later sprak ik haar weer aan in het publiek, alleen zonder te weten dat ze hetzelfde meisje was. Zelfs de derde keer dat ik haar tegenkwam had ik het nog niet door, maar toen sprak ze mij aan. Ze vroeg of ik zin had om wat te gaan drinken en ik schrok me kapot. Het was zo direct dat ik totaal niet wist wat ik moest zeggen en ik ter plekke een smoes heb bedacht. Toen vroeg ze of we dan een keer konden bellen en dat hebben we gedaan. Tijdens dat telefoongesprek kwam ik er achter dat zij het meisje uit het publiek was en dat ik haar dus al drie keer had ontmoet! Ik had haar gewoon onb­wust op het podium versierd. Het klikte meteen en we hebben wel vijf uur gebeld. We herkenden elkaars gedachten en ze vertelde heel leuke dingen. Over filosofie bijvoorbeeld. Dat vond ik altijd maar vaag, maar door haar werd het interessant.
Maar het werd nog gekker: we kwamen ook nog uit dezelfde streek in Marokko! Ik weet nog dat ik dacht: hoe kan dit nou? Het was nooit mijn voornemen verliefd te worden op een Marokkaanse. Maar ik werd echt helemaal verliefd op haar. Bij andere vrouwen heb ik nooit echt het gevoel gehad dat ik oud met ze wilde worden of kinderen met ze wilde krijgen, maar bij haar wel.

Een half jaar geleden heb ik haar ten huwelijk gevraagd en op 8 april zijn we getrouwd. We trouwen twee keer, een keer voor de Nederlandse wet en een keer volgens de Marokkaanse traditie.

TWEE DAGEN FEEST
Aan de Nederlandse bruiloft hebben we niet veel gedaan, de Marokkaanse bruiloft wordt het echte feest, twee dagen lang. De eerste dag vieren we apart. Ik draag dan een spierwitte jurk met capuchon, krijg hennatekeningen en er wordt voor me gezongen. De tweede dag ga ik haar ophalen voor het feest.

Het is wel raar dat ik zo Nederlands ben opgegroeid en nu opeens weer zo met Marokkaanse gewoontes te maken krijg. Maar tegelijkertijd voelt het ook heel gewoon. Het gaat ook niet eens echt om onze cultuur, want we zijn allebei heel Nederlands opgegroeid. Wat ik veel specialer vind, is dat zij dezelfde gedachten heeft als ik. Het is heel mooi: als we elkaar aankijken kunnen we zonder woorden zoveel overbrengen. Ik kan het niet verklaren, maar ik vind het te gek. Zij is echt mijn soulmate."