Cabaretier Najib Amhali maakt integreren leuk

Door Ruud Meijer

Wat volgens Najib Amhali het toppunt van integratie is? Een Marokkaan die bang is voor asielzoekers. Met dit korte raadseltje vat de `Marokkaan uit de Jordaan' zijn nieuwe programma Freefight kernachtig samen. Want dwars door zijn verhaal over een verbroken relatie loopt een rode draad waarin alle losse eindjes samenkomen die het verschijnsel xenofobie zo complex maken.

Eigenlijk had Najib Amhali bezworen om in zijn nieuwe programma het woord Marokkaan niet meer te noemen. Hij was het zat om steeds maar weer in de bak Allochtone Cabaretiers te worden opgeborgen. Maar aangezien hij nog regelmatig wordt geconfronteerd met het feit dát hij Marokkaan is, zou de cabaretier zichzelf verloochenen als hij op het podium niét zou spreken over de dingen die hem op dat gebied hebben geraakt.

Dus nadat hij op de klanken van Orffs Carmina Burana het podium als freefighter heeft betreden, en als ouverture een verhaal heeft verteld over de tol die moet worden betaald voor het bekende Nederlanderschap, legt hij de eerste getuigenis af die gaat over het Marokkaan zijn in Nederland.

Hoe hij in de supermarkt bijvoorbeeld voortdurend goed op moet letten dat hij de artikelen die hij uit het schap pakt om even te bekijken ook weer duidelijk zichtbaar terugzet. Hij houdt een denkbeeldig potje gel omhoog om aan een net zo denkbeeldige kassière te laten zien dat dit artikel niet in zijn zak, maar weer netjes op de plank terecht zal komen. In deze scène toont Amhali wat zijn kracht als theatermaker is: hij heeft maar een half gebaar en een snaakse blik nodig om de mensen in de zaal het gevoel te geven dat zij écht in een supermarkt zitten.

Na die vliegende start bespreekt Amhali in anderhalf uur zonder pauze de actualiteiten van Nederland, de rest van de wereld en zijn eigen universum. De finalisten van het onlangs gehouden Leids Cabaret Festival werd een gebrek aan engagement verweten. Amhali, die deze cabaretwedstrijd in 1998 won, bewijst dat hij wel degelijk goed om zich heen kijkt. Vandaar dat de naam van Pim Fortuyn, in tegenstelling tot een maand geleden, nu wél te horen is in de Leidse Schouwburg. Een prijzenswaardige actie, hoewel het waarschijnlijk verstandiger zou zijn geweest om de seksuele geaardheid van deze spraakmakende professor buiten beschouwing te laten. Op obligate grappen over gediscrimineerde minderheidsgroepen zit geen mens te wachten. Zeker niet wanneer er inhoudelijk gezien heel wat belangrijkere zaken aan de orde gesteld kunnen worden.

Maar behalve dit missertje, een wat dun Lee Towers-parodietje en een uitgesponnen percussienummer met publieksparticipatie zet Najib Amhali met Freefight een programma neer om u tegen te zeggen. De innemende cabaretier begon zijn eerste voorstelling met het vileine zinnetje ,,Wij Marokkanen komen graag bij de mensen thuis''. Nog maar een paar jaar later komen heel wat cabaretliefhebbers nu ook graag bij deze sympathieke Marokkaan thuis. Want als geen ander slaagt Najib Amhali erin om zijn publiek het absolute thuisgevoel te geven. Het is alsof hij wil zeggen: kijk, zó kan integreren en accepteren dus ook.