Misschien wist je het al. Najib Amhali was twee jaar, toen zijn ouders hem uit Marokko meenamen naar Nederland. Ze bleven in Krommenie hangen. Tegenwoordig is hij Amsterdammer en dat hoor je aan zijn spraak. Gegevens die absoluut niet relevant zijn, hoewel ik me ervan bewust ben dat we in een rare tijd leven. Daarvan getuigt Amhali niet. Als humorist, komiek en entertainer heeft hij een reeks verhalen en anekdotes gesprokkeld, maar wat hij uithaalt vertoont geen raakvlakken met de factor vrijheid van meningsuiting waarop hij bij aanvang wees. Hij kan veel. Types neerzetten, imiteren, stemmetjes maken en een razende conférence opbouwen via een spervuur van teksten. Alles wijst op routine en slagvaardigheid. Als theaterpersoonlijkheid weet hij gewiekst spanning op te bouwen en te doseren. De komische observaties die hij onttrekt aan zijn belevenissen tijdens een soa-test, zijn besnijdenis, of zijn particuliere visie op het fenomeen Idols, amuseren een zaal in hoge mate. Te zelden, echter, doorbreekt hij de sfeer van uitbundige lol en als het zover komt blijft hij vastzitten in filosofie van de koude grond. Daarmee raakt hij niemand emotioneel en confronterend is het evenmin. Jawel, tóch? Eén scène is er - de schets van een authentieke Marokkaanse bruiloft - waarin Najib Amhali een mengeling optrekt van huivering en ontroering. 't Was mooi geweest als hij daarvan meer in voorraad had.