Interview met najib in het AD 14 nov 2005

'Boefje spelen leuk is leuk'
Door ERIC VAN DER VELDEN

Najib Amhali stelt er zijn eigen televisieshow bij de VARA voor uit: Vendetta, een hilarische en groots opgezette Godfather-persiflage met oer-Hollandse taalvondsten.

Natuurlijk schoot dat even door mijn hoofd: ze vragen me toch niet, omdat ik Marokkaan ben? Ach, onzin, loslaten, verwierp ik meteen. Trouwens in deze voorstelling speelt iedereen voor grote crimineel. Dan maakt het niets meer uit.’’

Najib Amhali heeft zich tijdelijk aangesloten bij de cabaretiers en acteurs van De Ploeg voor de groots opgezette boefjes-voorstelling Vendetta. Alle mogelijke en onmogelijke persiflages op The Godfather-films worden in vliegende vaart uit de kast getrokken, terwijl het oer-Hollandse taalgevoel voor humoristische eigenheid blijft zorgen: ,,De Don heeft het koud. Waar is de Don z’n dekbed?’’

Amhali - hij schittert onder meer als de machtsbeluste criminele Turk Mo - grapt, dolt en werkt samen alsof hij al jaren deel uitmaakt van deze goed geoliede groep, maar verrassend blijft zijn deelname. Niet vanwege zijn Marokkaanse afkomst, wel omdat hij zijn draai juist zo goed lijkt te hebben gevonden als solist. Waarom duikt een cabaretier/standupper die in zijn eentje Carré uitverkoopt in een groot ensemble onder? Ook al gebeurt dat maar voor een half jaar.

,,Omdat ik De Ploeg altijd al een goed ploegje mensen heb gevonden,’’ vertelt hij na een soepel verlopen try-out in Den Helder, ,,en omdat ik van afwisseling hou. Na driehonderd voorstellingen in mijn eentje, is dit een welkom uitstapje, een feestje. Nooit geweten dat boefje spelen zo leuk is, want als kind wilde ik alleen de good guy zijn. Wel moet ik erbij zeggen dat het echte genieten pas nu voor mij is begonnen. De repetitieperiode vond ik zwaar, vooral omdat ik er zoveel andere dingen naast moest doen: de laatste twintig voorstellingen van mijn solo Most Wanted, het maken van een televisieregistratie, en het werken aan een dvd in eigen beheer. Plus de druk van een afspraak met de VARA: in januari zou de eerste uitzending zijn van mijn eigen televisieprogramma op primetime. In goed overleg is dit nu verplaatst naar augustus.’’

Hij had ook uit Vendetta kunnen stappen. Dan had hij alle tijd gekregen voor zijn televisieshow. ,,Dat zou niet loyaal geweest zijn aan De Ploeg. Die afspraak stond eerst. Ik weet nog dat toen ik begon als standupper opeens Joop van den Ende in de zaal zat. Vier dagen later belde hij, of ik naar zijn kantoor wilde komen. Ik er heen. ’Wat zou jij willen op tv? Een comedy! Dan gaan we voor jou een comedy aankopen en die gaan we dan helemaal op jouw lijf herschrijven’. Ik, met zúlke ogen: ’Ja maar, ik heb net met mijn beste vriend afgesproken dat we een jaar lang de kindervoorstelling Krekel en De Mier op scholen gaan spelen? Hij: ’Onder die afspraak moet je dan maar uit zien te komen’. Ik: ’Nee, dat doe ik niet’. Hij: ’Dan gaat het over’.’’

,,Natuurlijk: een eigen televisieshow is ook voor mij een jongensdroom. Maar dat talent van mij loopt heus niet weg. En ik weet hoe het werkt bij de televisie: Je krijgt één grote kans en als je die verprutst, kun je het verder schudden. Ik wil graag een eigen televisieshow. Ik geloof in de kracht van mijn ideeën, maar ik moet wel zeker weten dat ik er ook voor honderd procent voor kan gaan. Dus ben ik opgelucht over dit uitstel.’’

Hij voelt zich omringd door mensen die het beste met hem voor hebben. ,,Dat standup-circuit begint onderhand een kleffe boel te worden,’’ grapt hij, ,,Het nieuws over mijn eigen televisieshow was nog niet naar buiten, of ik kreeg al een mailtje van de jongens van Koefnoen: ’kunnen we je helpen, heb je vragen?’ Met Paul de Leeuw heb ik al uitgebreid gesproken en ik weet dat ik zo kan bellen met Theo Maassen of Hans Teeuwen voor goede raad. Die collegialiteit heb je volgens mij nergens.’’

Voelt Amhali zich een ’knuffelmarokkaan’ en een ’role-model’? ,,Ik wil niet in een hokje worden geduwd. Ik ben uitsluitend woordvoerder van mezelf. Maar als anderen me als een role-model willen zien, dan loop ik daar niet voor weg. Van schouwburgmedewerkers hoor ik vaak: goh, wat trek je een leuk publiek, veel mensen die we hier anders nooit zien. Laatst zaten er vier hoofddoekjes in de zaal. Toch leuk dat je dat teweeg kunt brengen.’’

Première op woensdag 30
november in Stadsschouwburg
Utrecht. Tournee tot en met
april 2006. Info:
www.bostheaterproducties.nl