Interview met Najib in de FHM jan/feb 2006
Tekst: Pascal Vugts
Foto: Rob Durand

NAJIB AMHALl
De comedian over Glorixblokjes, het persifleren van zijn moeder en grappen zonder grenzen...

Heb jij een leuke baan?
Ik heb een fantastische baan! Volgens mij heb ik de leukste baan ter wereld. Natuurlijk, als je vijf dagen in de week speelt, is het een baan - al mag ik het ook weer niet zo noemen. Maar een zware baan? Ik heb respect voor mensen die 's ochtends om zes uur opstaan en vervolgens aan de weg lopen te timmeren - stratenmakers dus. Dat is pas écht een baan. Ik sta in een lekker warm theatertje om de mensen die naar me toe komen een beetje grappen te vertellen. Dus ja, het is een baan, maar wel een heel leuke. Iemand moet het doen, hè?

Maar je zit toch ook thuis teksten te schrijven?
Mijn manier van werken is als volgt: ik schrijf een uur, en daar blijft vervolgens ongeveer een half uur van over. Ik ga met dat halve uur het theater in, en dan improviseer ik. Dus daar komt elke keer een klein beetje bij. Ik maak de voorstelling eigenlijk tijdens de try­outs, tot ik op een gegeven moment op één uur en vijftig minuten zit.

Je moeder komt één show per seizoen kijken, maar vindt ze het ook leuk?
ja! Ze moet ook altijd lachen, al moet ik ook dingen uitleggen. Met de eerste show persifleer ik eigenlijk mijn moeder, met hoe ze praat. 'Maar Najib, zo práát ik toch helemaal niet?' , zegt ze dan. 'Nee', zeg ik dan, 'dat klopt helemaal, maar als ik de mensen zou ze­gen dat je gewoon Nederlands zou praten, dan is het weer niet grappig.' Dan moet ik even uitleggen dat het satire is en dat het eigenlijk best wel ver doorslaat. In mijn voorstelling is dat allemaal best persoonlijk en probeer ik het dicht bij huis te houden. Daardoor kom je al snel uit bij dingen die echt zijn gebeurd. Toch komt ze elke keer weer kijken.

Het is voor het publiek natuurlijk maar de vraag wat écht gebeurd is en wat niet... Of heb je soms echt met een Glorixblokje aan je broek rondgelopen?
Dat zijn dingen die inderdaad alle­maal echt zijn gebeurd. Ik heb echt een SOA-test gedaan, en daar ben ik echt iemand tegengekomen die ik van het theater kende. Het is wel het verhaal dat je vertelt waar je een soort draai aan geeft, maar 90 procent is toch autobiografisch. Dat maakt het voor mij wel leuker om te vertellen: ik kan wel een onzinverhaal gaan staan ophangen, maar dan moet ik het zó geloofwaardig voordragen en spelen. Als je iets echt hebt meegemaakt, dan zie je dat gewoon aan iemand, en komt het eerder over.

Dat wordt dus getest via try-outs. Maar heb jij iets aan publiek dat sowieso braaf lacht en klapt?
Ik heb vooral iets aan kritiek van collega's. Bij de allereerste voorstellingen probeer ik altijd wat jongens van de Comedytrain te betrekken. Ik vind dat zij er een heel goede kijk op hebben, en ze zijn tenminste kritisch. Want ze kunnen wel lachen, maar ze kunnen je ook onderuitschoppen. En dat doen ze dan ook vaak - waar ik heel veel aan heb-. Want je kunt weinig met mensen die alleen maar zeggen 'Oh, dat is goed!' en 'Geweldig!' Ik heb kritiek in het begin heel erg nodig om de show goed te maken.

Wij dachten dat er voor cabaretvoor­stellingen een ongeschreven wet was om een treurig liedje te spelen, waarbij je jezelf begeleid door drie sonore pianoakkoorden. Maar niet in jouw show?
Dat dacht ik ook altijd, tot ik voor het eerst bij Comedytrain zat en ik ze daar ook niet hoorde. En ik doe er gewoon niet aan mee. Hup, overboord ermee: weg met die regel!

Wat wilde jij later eigenlijk worden toen je klein was?
Eh, André van Duin! ja, ik wilde echt André van Duin worden. Of piloot, bij de marine, of politieagent... Dingen die alle kinderen wel willen worden. Ik denk dat het een soort van aandacht is, om in zo'n politiepak rond te lopen, of een brandweerpak. Als de brandweer komt, dat dan iedereen opzij gaat: 'Pas op jongens, ik kom hier even lekker spuiten!'

Je laatste show op cd en dvd heet 'Most Wanted'. Ik zag laatst op tv een komiek uit Myanmar dezelfde tekst op een bord omhooghouden ­maar hij heeft dan ook zeven jaar in de gevangenis gezeten wegens een gevoelige grap. Lullig?

Ik heb het gezien. Hij wel ja, haha! Ik vond het wel grappig, want mijn 'Most Wanted' had daar ook iets mee te maken, met alles wat er gebeurde. Dat je ineens 'Marokkaan' was, heel bewust. Het kwam natuurlijk omdat er een soort van nieuwe vijand was gecreëerd. Vroeger waren het toch de Russen of de Chinezen die ons aanvielen, en nu zijn het de moslims. Als moslim hier in Nederland voel ik me niet zozeer aangevallen, maar ik voel wel elke keer dat ik me moet verdedi­gen voor een groepering die zegt dat hij moslim is en ondertussen iedereen kapot maakt en de keel afsnijdt. Dat heb ik thuis niet geleerd!

Is het eigenlijk nog wel leuk om een Marokkaan te zijn, zo anno twee­duizend-nu?
Ik vind het fantastisch om Marokkaan te zijn; ik heb me daar ook nooit voor geschaamd! je moet je niet verant­woordelijk voelen voor daden van andere Marokkanen, zoals ik jou niet ga aanspreken op de daden van andere Nederlanders die vreselijke dingen doen - maar het gebeurt wél. Ik word er ook mee geconfronteerd in interviews: mensen willen je graag in een hokje stoppen - en dan ga je je verdedigen. Op een gegeven moment vraag je je af waarom, want ikvind ook dat het je reinste teringlijers zijn die de tyfus kunnen krijgen.

Waar moet je zelf hard om lachen?
Typische slapstick. Mensen die vallen, struikelen, de grap van de bananenschil en iemand die daarover uitglijdt. Of een ober met een vol dienblad die iets wil pakken en daarbij omver flikkert. Nou, dan kom ik niet meer bij! Als het een goeie grap is, kan het bij mij ook niet hard genoeg zijn. En dan niet een klein beetje, maar gewoon doordouwen die handel! Zoals Hans Teeuwen: geweldige humor en totaal geen grenzen. Tot en met de koningin in de kont neuken aan toe! Dat mensen je aankijken en zeggen: 'Nou, dat vond ik wel te ver gaan...' Kom op man, wees blij dat je zoiets in dit land mág zeggen! Er zijn landen waar jezeven jaar krijgt als je een grap over een ambtenaar maakt. Die vrijheid is er, en somm;gen pakken die vrijheid gewoon. En dat is hun goed recht.

Stel jij jezelf grenzen?
Ik stel mezelf geen grenzen, maar ik ben me wel altijd bewust van wat ik zeg en wat ik doe, omdat ik weet dat het aankomt bij mensen. Ik heb een stuk over een Indonesiër gemaakt, Lonnie, waardoor ik een brief ontving over het verschil tussen Indonesische Nederlanders en Indische Nederlanders, en hoe dat precies zat. Ik weet precies hoe het zit, maar ten overstaan van een groep is dat allemaal hetzelfde. Maar snáp dat dan: het is onderdeel van mijn spel, en ik snap precies hoe het zit!

Wat zou je allemaal veranderen als je een dag lang de baas van Nederland zou mogen zijn?
Ik zou iedereen even het land uitzetten, en ze dan weer netjes over het land verdelen. En de bordjes 80 km/u zouden meteen verdwijnen, want die zijn écht uit de tijd! De maximumsnelheid gaat omhoog, en dat geldt zeker voor 's nachts. Maar er is zoveel om aan te pakken - daar is één dag eigen­lijk veel te kort voor.

Wat is het vreemdste dat je ooit over jezelfterug las?
Nou, niks geks. Wel dat ze mijn naam vaak verkeerd schrijven. Ik las een keer een krantenartikel waarin ze er drie verschillende spellingen op na hielden: Almhaloe, Amaliah en Allemahli. Kom op zeg! Er is toch iemand die dat soort stukjes controleert? Ik ben ze inmiddels wel gaan sparen, de kaartjes waar mijn naam verkeerd op staat.

Je hebt het in 'Most Wanted' op een gegeven moment over een vervolg op de film Shouf ShoufHabibi. Gaat die er komen?
Die gaat zéker komen! Er komt ook een televisieserie van, maar daar zit ik helaas niet in. In de film heb ik wel weer dezelfde rol, die van politie­agent. Ik heb wel aangegeven dat ik dan ook wat meer te doen wil hebben, want ik wil nu toch minstens een keer kunnen schieten!

FHM
Najibs 'Most Wanted , is net verschenen op dubbel-cd en dvd. En da's behoorlijk lachen!

Terug naar Interviews